'Één op de drie bibliotheken verdwijnt' - Trouw

Waarschijnlijk verdwijnt ook de bieb bij mij in de wijk (Laakkwartier). De bieb waar ik al jaren graag kom, samen met mijn kinderen. En de bieb waar veel leerlingen van de school waar ik werk naar toe gaan. Ze kunnen er zo naar toe lopen. Als deze bieb verdwijnt verwacht ik niet dat ze naar een bieb in een andere wijk gaan. Dat is te ver weg en de meeste kinderen hebben geen fiets. Juist voor de kinderen uit wijken zoals Laakkwartier is de bieb zo belangrijk. Zij maken veel gebruik van de bieb, komen er meerdere keren per week. Voor het maken van werkstukken en spreekbeurten voor school en voor het lenen van boeken. De bieb komt ook regelmatig op school om lessen te verzorgen, of de leerlingen gaan naar de bieb.
Veel kinderen hebben een taalachterstand en belangrijk is dat juist die kinderen veel lezen. Ik snap van deze beslissing echt helemaal niks.
Ach ja, zal je zien over een aantal jaren. Dan heeft men weer spijt....

'Één op de drie bibliotheken verdwijnt' - Trouw

Ik kon het niet laten......

Gisteren ging ik samen met mijn dochter een kaart kopen bij Paagman. Er was een nieuw neefje geboren, vandaar. Maar Paagman is een gevaarlijke winkel voor mij. Veel te veel boeken, agenda's, schriften, pennen en hebbedingen..... De Kinderboekenweek is in volle gang met een van mijn favoriete thema's: Aan tafel! – eten en snoepen in kinderboeken.
Dus een kinderboek gekocht (uitgezocht door Eva) en het Kinderboekenweekgeschenk erbij gekregen. 

Maar dat was nog niet alles. Agenda's, ik ben er dol op. Een paar weken geleden zag ik een prachtige agenda liggen bij Paagman. Rood met roze biezen met een kameleon erop. Nou heet de school waar ik werk 'de Kameleon'......Ik ben een paar keer wezen kijken naar de agenda. Getwijfeld of ik 'm wel of niet zou kopen. Gisteren de knoop doorgehakt en de agenda gekocht. De laatste bleek.

Ontwaak

De zomer lijkt op zijn eind, maar het wordt vast nog lekker weer. Dat denk ik terwijl ik af en toe naar buiten kijk. Wind en regen! Vanmiddag met mijn dochter naar zwemles en ik heb er helemaal geen zin in.

Vannacht slecht geslapen. Gewoon, omdat mijn hoofd vol zit met allerlei gedachten. Niks erg hoor, het gaat om zaken die helemaal niet bijzonder zijn. In ieder geval niet dingen om je druk over te maken. Maar ze galopperen door mij hoofd en komen naar boven in vage en onrustige dromen. Ik probeer het maar te laten gebeuren, er niet tegen vechten of me er zorgen over maken. Maar ik wil er graag mee om leren te gaan. Want ik vind het wel vermoeiend en lekker slapen is zo heerlijk!

De dingen die door mijn hoofd spoken gaan over zaken die staan te gebeuren. Zwemles, cadeau kopen voor iemand die jarig is, 3 x een afspraak het komende weekend, enzovoort. Zonde is dat, want ik zit helemaal niet met mijzelf in het 'nu', maar hou me (soms) bezig met zaken die geweest zijn en vooral met zaken die nog moeten komen.

Daardoor ben ik me niet bewust van het moment zelf. Dat vind ik jammer, want ik denk dat het veel leuker en prettiger is om dat wel te zijn. Om de dingen gewoon te laten komen, zonder daar van te voren zo mee bezig te zijn.

Eergisteren heb ik een boek uit mijn kast gehaald. Dat boek had ik al een hele tijd geleden gekocht, maar ik had het nog niet gelezen. Het heet "Boeddhisme in alle eenvoud" en het is inderdaad een eenvoudig boek, zonder ingewikkelde woorden, goed te volgen dus. Het is geschreven door Steve Hagen.

Het centrale thema is ontwaken en bewust leven in het hier en nu. Gek, dat ik nou net dit boek uit de kast pak......

- Wij bewegen ons door het leven alsof we door een smalle greppel kruipen en worden helemaal in beslag genomen door onbelangrijke dingen die we zien en horen, en door onze vooroordelen. We gaan aan de vreugde van het leven voorbij zonder ooit te beseffen dat we iets missen. Geen moment genieten we van de bedwelmende wijn van de vrijheid. We liggen vastgeketend op de vloer van een kerker en kunnen ons niet meer bewegen.

De kleine zeemeermin

Afgelopen maandag bij de bieb wat boeken geleend. Een paar voor mijzelf en een paar sprookjesboeken voor mijn dochter. Zelf kan ze uitstekend lezen, maar dit soort boeken zijn er natuurlijk om voorgelezen te worden.

Gisteren las ik het verhaal van de varkenshoeder voor. Vandaag was de kleine zeemeermin aan de beurt.
Nu wist ik van te voren dat dit verhaal niet leuk afloopt. In ieder geval niet voor de kleine zeemeermin. Zij kan het lot nog keren, maar besluit zichzelf aan het eind van het verhaal op te offeren. Ik maakte me daar wat zorgen over, stel dat mijn dochter aan het eind in tranen is? Gelukkig kon mijn dochter daar prima tegen, maar ik een heel stuk minder. Ja, ik liet wat tranen vallen. Maar daar kon mijn dochter (gelukkig) ook prima tegen.

Graven in mijn geheugen

Dit afgelopen weekend hoorde ik op radio 6 een nummer wat ik al eerder had gehoord, maar dan in een andere uitvoering. Het nummer heet: I keep a close watch on this heart of mine. Geen idee meer wie het zong op de radio en geen idee wie het destijds zong. Ik wist dat het een man was en dat ik het erg mooi vond. Tijd voor YouTube dus.

Verder de foto's van gisteren op mijn computer gezet. Er zaten best mooie bij.

En het was natuurlijk maandag, de eerste dag van de werkweek. Gisteravond langer licht, dus helemaal nog niet toe aan slapen. In bed een boek van Kees van Kooten gelezen (Koot graaft zich autobio). Ik vind het een geweldig boek, mooi en vaak grappig geschreven.
Veel te laat gaan slapen en geen zin in opstaan. Ik vond dat ik niet moest zeuren, aangezien mijn lief vanmorgen om 03:00 uur moest verschijnen op zijn werk.
Vanmiddag moet hij in den Haag zijn, dus kwam hij even langs en bleef eten. Wel weer op tijd de deur uit omdat hij morgen wederom vroeg aan de slag moet.
Ik heb daarna mijn haren weer eens geverfd, vanwege al het grijs wat maar tevoorschijn komt. Verder wat op Flickr gerommeld, een was gedraaid (en opgehangen) en tussendoor televisie gekeken (stukje DWDD, aflevering van CSI en Bones).