'Één op de drie bibliotheken verdwijnt' - Trouw

Waarschijnlijk verdwijnt ook de bieb bij mij in de wijk (Laakkwartier). De bieb waar ik al jaren graag kom, samen met mijn kinderen. En de bieb waar veel leerlingen van de school waar ik werk naar toe gaan. Ze kunnen er zo naar toe lopen. Als deze bieb verdwijnt verwacht ik niet dat ze naar een bieb in een andere wijk gaan. Dat is te ver weg en de meeste kinderen hebben geen fiets. Juist voor de kinderen uit wijken zoals Laakkwartier is de bieb zo belangrijk. Zij maken veel gebruik van de bieb, komen er meerdere keren per week. Voor het maken van werkstukken en spreekbeurten voor school en voor het lenen van boeken. De bieb komt ook regelmatig op school om lessen te verzorgen, of de leerlingen gaan naar de bieb.
Veel kinderen hebben een taalachterstand en belangrijk is dat juist die kinderen veel lezen. Ik snap van deze beslissing echt helemaal niks.
Ach ja, zal je zien over een aantal jaren. Dan heeft men weer spijt....

'Één op de drie bibliotheken verdwijnt' - Trouw

Net zoals mama?

Herfstvakantie.
Dit weekend was ik bij mijn lief in Schiedam en we zijn gaan winkelen. Niet te lang hoor, we gingen erg gericht inkopen doen. O.a. babykleertjes voor mijn nieuwste neef en een paar truien voor mijn kinderen. Eerst naar de HEMA, want daar hebben ze altijd leuke baby- en kinderkleding. Voor de babykleertje slaagde ik vrijwel direct. De truien lukte niet, dus op naar de H&M die naast de HEMA is. Ook betaalbaar en leuke kleren voor kinderen. Voor mijn zoon zag ik direct een mooie vest. Voor mijn dochter moest ik maat 134 hebben. Voor kinderkleding hebben ze verschillende afdelingen. Eén tot 128 en één vanaf 134. Ik zag meteen een groot verschil qua smaak. De kleinere maten waren gewoon leuke kinderkleding, de grote maten waren heel anders. Niet leuk. Een beetje te volwassen en ordinair naar mijn smaak. Alsof kleine meisjes gauw groot moeten lijken, net zoals hun moeder. Ik werd daar een beetje triest van. Nog even en dan moet mijn dochter aan de string of zo. Truitjes met glitters en foute opdrukken. Nu weet ik wel dat meisjes eerder volwassen worden dan jongens, maar dat het zo moet.
Ik ben maar gauw weggegaan. Ook geen trui gekocht voor mijn zoon. Bij de kassa stonden lange rijen met mopperende ouders. Ik kjk nog wel verder.....

Feist on Sesame Street

Warm

Het is niet gauw goed hier in Nederland. Hebben we eindelijk zomerweer, vind ik het weer te warm. Ik slaap niet echt lekker en heb het overdag te warm. Dus had ik gisteravond knallende koppijn en lag ik om zeven uur al in bed. Dat is ook wel eens lekker, zo'n lange nacht.
Nog een kleine anderhalve week werken en dan lekker vakantie.
Vorige week had mijn zoon zijn laatste kookles op school en mochten ouders komen kijken. Hij kreeg een kookschrift met recepten, een soort van medaille (apart, meestal hoort zoiets bij sport) en een stevige hand van de meester (een oude heer van eind zeventig). Er waren wat lekkere hapjes, altijd goed!


De woensdag daarop was er de musicalvoorstelling. Niet die van school, maar van de musicalgroep waarvan mijn zoon een jaar lang lid is geweest. Er waren allerlei bekende liedjes (Tarzan, Sound of Music, Grease en Ja Zuster, Nee Zuster). Van Ja Zuster, Nee Zuster zongen ze het nummer Twips, Twips, Twips. Tot mijn stomme verbazing had zoonlief samen met een andere jongen een rapsolo, wat erg gaaf was!


En verder ging natuurlijk Michael Jackson dood. Toevallig had ik de week daarvoor wat clips op YouTube aan de kinderen laten zien, gewoon, omdat hij goede muziek maakt. Ook een clip laten zien waarop hij als kleine jongen met zijn broers staat te zingen en te swingen.
Mijn zoon vindt veel van zijn muziek erg leuk. Samen hebben we zondag een documentaire bekeken (Uur van de Wolf) over Michael Jackson.

Schoolreis en stemmen

Vanmorgen dochterlief uitgezwaaid. Zij is op schoolreis naar de Efteling en vertrok om half negen, uitgezwaaid door mij. Volgens mij was het voor het eerst dat ik een van mijn kinderen heb uitgezwaaid. Meestal moest ik werken, maar vandaag dus niet.

Straks stemmen, niet vergeten. Heb de kaart maar op tafel gelegd, want ik denk er echt niet aan, kun je nagaan hoe het leeft. Ik twijfelde ook of ik wilde stemmen, maar iets in mij zegt het maar wel te gaan doen. De meeste artikelen over Europa en de verkiezing lees ik vluchtig, het is vaak zo saai.

Ik heb sowieso het gevoel dat hier in Nederland alles aan het verrechtsen is sinds de PVV er is. Ik word moe van al dat geklaag en gemopper. Ik heb het gevoel dat men het wel prettig vindt, alles op anderen te schuiven, anderen van alle shit de schuld te geven. Nu werd er weer geklaagd over de linkse intellectuelen en de VPRO. Stemmingmakerij en angst zaaien, bah!

De kleine zeemeermin

Afgelopen maandag bij de bieb wat boeken geleend. Een paar voor mijzelf en een paar sprookjesboeken voor mijn dochter. Zelf kan ze uitstekend lezen, maar dit soort boeken zijn er natuurlijk om voorgelezen te worden.

Gisteren las ik het verhaal van de varkenshoeder voor. Vandaag was de kleine zeemeermin aan de beurt.
Nu wist ik van te voren dat dit verhaal niet leuk afloopt. In ieder geval niet voor de kleine zeemeermin. Zij kan het lot nog keren, maar besluit zichzelf aan het eind van het verhaal op te offeren. Ik maakte me daar wat zorgen over, stel dat mijn dochter aan het eind in tranen is? Gelukkig kon mijn dochter daar prima tegen, maar ik een heel stuk minder. Ja, ik liet wat tranen vallen. Maar daar kon mijn dochter (gelukkig) ook prima tegen.

Grr.....

Ja, dat dacht ik vanmorgen (grr...), toen ik op het punt stond mijn haar te gaan verven. Ik had voor de verandering eens een goedkoop huismerk gekocht om die eens uit te proberen. En nu heb ik spijt daarvan. Op het moment dat ik de tube leeg kneep in het flesje met vloeistof wist ik al dat er iets niet klopte. Het flesje is namelijk te klein en dus kon ik schudden tot ik een ons woog, de vloeistoffen vermengden zich niet. Inmiddels heb ik alles weggedonderd in de prullenbak en zit me nu af te vragen welk stuk onbenul dit bedacht heeft (een te klein flesje). En we kennen allemaal wel dit soort situaties. Hoe vaak gebeurt het je niet dat er op een verpakking staat "hier openen" en wat je ook probeert, open gaat het niet (of je rukt de hele verpakking aan gort).


Ik heb verder niet veel te mopperen hoor, ik heb heerlijk twee weken meivakantie. De eerste week waren de kinderen hier, plus een logeetje. We hebben zandkoekjes gebakken en brood. Vooral het brood vond ik een groot succes, heerlijk.
Afgelopen weekend ben ik bij mijn lief in Schiedam geweest. Zaterdag zijn we naar Rotterdam geweest. De kaart voor de metro en tram (ov-chipkaart) is wel handig hoor. Ik moest er even aan wennen (na te hebben vastgezeten in een poortje), maar ik voel me nu een soort van wereldreiziger. Ik zag dat Leiden 'm ook binnenkort gaat invoeren. Het zou nog handiger zijn als het in alle bussen, trams, treinen en metro's te gebruiken is. Maar ja, dat zal wel even gaan duren. In Rotterdam heb ik wel van een heel bijzonder vervoersmiddel gebruik gemaakt, namelijk de watertaxi. Ik had ze al gezien maar durfde nog niet echt. Ook was ik bang dat het heel duur zou zijn. Afgelopen zaterdag de stoute schoenen aangetrokken. Nadat we eerst het fotomuseum hadden bezocht en koffie hadden gedronken bij Hotel New York, zijn we vandaar vertrokken naar de Veerhaven aan de overkant. Er kunnen zo'n 5 tot 6 mensen in een taxi en het is een heel bijzonder 'ritje'. Je hebt een prachtig uitzicht.

Uitzicht op de Erasmusbrug

Aankomst in de Veerhaven

Ik ga Rotterdam steeds mooier en leuker vinden. Er is zoveel te zien en te doen! In het Nederlands Fotomuseum waren verschillende tentoonstellingen. Er was er een van Ed van der Elsken (Parijs!), een van Robert Frank (Paris) en een van een Rotterdammer, Otto Snoek (Why not). De eerste twee waren zwart-wit foto's van Parijs, erg mooi. De laatste was in kleur, grote afbeeldingen van mensen in Rotterdam.

Dit staat erover op de website van het museum: Al meer dan 10 jaar fotografeert Otto Snoek (1966) in Zijn geboortestad Rotterdam. Gewapend met zijn camera begeeft hij zich bij voorkeur te midden van winkelend, uitgaand, feestvierend of voetbalminnend publiek. Met zijn confronterende kleurenfoto's legt Snoek de hedendaagse massacultuur in de grote stad vast. Daarbij heeft hij een geheel eigen fotografische stijl ontwikkeld. Hij werkt snel, zoekt momenten die buiten het eigenlijke feest- of ander gebeuren liggen, plaatst personen die elkaar niet kennen bij elkaar in één kader en weet zijn beelden tot de randen te vullen met details. Snoeks beelden zijn daardoor stuk voor stuk visuele spektakels, waar je lang naar kan blijven kijken. Als 'straatfotograaf' zet hij een belangrijke traditie voort waartoe onder anderen ook Ed van der Elsken, Joel Meyerowitz en Martin Parr behoren. De titel van de tentoonstelling geeft aan dat Otto Snoek de vraag, hoe te oordelen over wat zijn foto's tonen, uiteindelijk bij de kijker zelf legt.

Hieronder één van zijn foto's.




Hier de website van het Nederlands Fotomuseum.

Weekend

Eindelijk echt lente! Gewoon in een T-shirt rondgelopen vandaag. Gefietst in de zon, heerlijk!
En nu lekker weekend. Het was een fijne en drukke week.
Woensdag kwam er een vriendinnetje van mijn dochter hier spelen en eten.
Donderdagochtend boodschappen gedaan. Daarna een kennismakingsgesprek op de nieuwe (middelbare) school van mijn zoon. Ik weet niet of meerdere scholen dit doen, maar ik vond het heel bijzonder. Een echt gesprek dus, gewoon met z'n tweeën en een vriendelijke mevrouw van school. Na het gesprek als een speer naar de school van mijn dochter. Daar was een lentefeest gaande, waar ik mij voor had opgegeven (als hulpouder). Dat was ontzettend leuk om te doen. Ik vond het namelijk best spannend, het was voor mij op deze school namelijk de eerste keer.
Toen dat allemaal achter de rug was, weer naar huis en om kwart voor vijf met mijn dochter naar zwemles. Rond half acht waren we weer thuis en was de dag zo'n beetje voorbij.

Vandaag gewerkt. Vrijdag vind ik een hele leuke dag. Dan maak ik de nieuwsbrief en dan is er z'n weekend gevoel. De 1 april grap was een succes. Vooral wat voorpret betreft. Nadat de vorige nieuwsbrief was uitgebracht waren de meeste mensen er van overtuigd dat het echt was. In de loop van de week kwamen meer en meer ouders erachter dat het een grap was. Toch kwamen er ouders en kinderen met wc-papier op school :-)

En nu weekend. Zoonlief is uit logeren en komt zondag weer thuis. Mijn dochter mag voor een keer bij mij in bed en vindt dat he-le-maal geweldig. Ik ga straks ook heerlijk slapen. Maar eerst nog wat met foto's rommelen.

CITO

Vanmorgen was in de supermarkt voor mijn boodschappen. Toen ik naar buiten liep zag de kranten uitgestald liggen. Meestal schenk ik er geen aandacht aan. De NRC.NEXT viel mij op door de foto op de voorpagina. Daarop stond een meisje met hoofddoek en daarbij de tekst '550 punten'. Ik wist meteen dat het om de CITO uitslag ging. 550 punten is het hoogste wat je kunt halen. Ik weet niet precies hoeveel kinderen die score hebben gehaald. Maar ik vond het een mooie foto en een opsteker voor kinderen van allochtone afkomst. Maar ik lees ook berichten dat er scholen zijn waar kinderen met een allochtone afkomst vaker een onderadvisering krijgen dan kinderen van Nederlandse afkomst. Ik begrijp niet goed waarom dat gebeurt.
Zelf werk ik op een basisschool met voornamelijk leerlingen van allochtone afkomst. Mijn zoon zit op een school waar ook de meeste leerlingen van allochtone afkomst zijn. Ik denk niet dat het onderadviseren op die twee scholen voorkomt, maar ik geloof zeker dat het ergens anders wel gebeurt.
Het blijft een lastig iets, de CITO. Het blijft een momentopname en veel zaken spelen mee tijdens het maken van zo'n toets. Wat mij opviel was het gedoe over het niveau dat je haalt. Als ik om mij heen kijk (televisie en kranten) dan krijg ik het gevoel dat kinderen die hoog scoren een studiebol/nerd zijn en kinderen die laag scoren losers. Ik weet, ik schrijf het nogal zwart-wit neer, maar toch.

Op het jeugdjournaal was een item over de CITO
Op een school was de gemiddelde score hoog en een aantal leerlingen werden geïnterviewd. Ik had medelijden met de kinderen die op die school zaten en een lage(re) score hadden gehaald. Ik kreeg namelijk het gevoel dat een lagere score gelijk stond aan lager op de maatschappelijke ladder staan.
Je kunt het de kinderen op die school amper kwalijk nemen. Ik denk veel van hen van huis uit mee krijgen dat een hoge score beter is. Veel ouders willen graag dat hun kind hoog scoort, ook al zit het er gewoon niet in. Ouders komen dan op school om met de leerkracht het voorlopig advies te bespreken. Of het niet wat hoger kan worden bijgesteld.
Ik vind het jammer dat in al die jaren niet veel lijkt te zijn veranderd. Zelf had ik een LBO advies en ging (automatisch) naar de Huishoudschool. Zo ging dat in die tijd. Jongens gingen naar de LTS. En ook ik merkte om mij heen dat het 'maar' huishoudschool was. Uiteindelijk ben ik met een soort van omweg hogerop geklommen. Dat kan namelijk ook, dat pas later eruit komt wat erin zit.
Maar wat als het niet meer is dan VMBO? Waarom is dat een probleem? Wat is er mis met iemand die de verzorging ingaat, iemand die een loodgieter wordt? Alsof een maatschappij kan draaien op alleen hoogopgeleiden.

Hier het filmpje van het Jeugdjournaal

Computers

Net een week vakantie achter de rug. Twee werkdagen zitten er al weer op. Het leek lente afgelopen maandag, maar dat was van korte duur. Herfstweer!
Maandagmiddag en gisteren gestoeid met de lijst voor de rapportgesprekken. Het maakte niet uit wat ik aan informatie in de computer stopte, de lijsten wilden maar niet kloppen!
We hebben een redelijk nieuw programma waarmee je leerlingen in- en uitschrijft. Je kan er nog veel meer mee, maar dat is nu niet aan de orde. Als je tijden ,voorkeuren, data en de hele mikmak invoert, zou het programma een lijst moeten maken waarop de gesprekken netjes ingedeeld staan. Er wordt ook rekening gehouden met broertjes/zusjes (zodat je niet twee uur moeten wachten op het volgende gesprek)
Er zijn nogal wat programma's die een melding geven als iets niet kan en je vriendelijk verzoeken iets anders te bedenken. Dat deed deze dus niet en ik bleef dus opnieuw gegevens invoeren en uitdraaien maken. Uiteindelijk het maar opgegeven.....
Thuis ging mijn computer op tilt nadat zoonlief een spel had gespeeld. Iets met de instellingen, wat ik zo snel niet kon veranderen, want de computer weigerde gewoon op te starten. Toen bleek ik ook een verslaving te hebben: mijn computer! Ik moest me heel erg inhouden mijn zoon niet de schuld van dit alles te geven en heb mijn geliefde gebeld. Die is de rust zelve en weet verdomd veel van computers. Inderdaad kwam hij met diverse tips, maar niets leek te helpen. Uiteindelijk kwam het toverwoord 'systeemherstel'. Alles doet het dus weer zoals vanouds!!
Wel meteen (zoon balen) het spel van mijn computer verwijderd.

School en nog meer...

Inmiddels, na nog meer scholen te hebben bezocht, heeft zoonlief een keuze gemaakt. Zijn vader en ik hadden een kleine selectie gemaakt waaruit gekozen kon worden. Afgelopen zondag werd ik opgebeld met de mededeling dat er gekozen was.
De dag ervoor hadden we twee scholen bezocht en één van die twee is het geworden. Die andere was echt waardeloos. Nogal elitair en rommelig. Geen docent/rector die bij de ingang stond, geen plattegrond en geen proeflessen. Het was er erg druk, dus ik denk dat de school bij een bepaald publiek erg populair zal zijn. Het zal de school waarschijnlijk een worst zijn wat ik ervan vind, want ze krijgen toch genoeg aanmeldingen en zullen waarschijnlijk gaan loten.
Ik zal geen namen noemen.
De school die het geworden is, pakte de open dag heel anders aan. Een rector bij de ingang die ons welkom heette. En die er bij het verlaten van het pand ook weer stond, om te vragen hoe zoonlief het ervaren had. Een aardige scholiere die ons en zoonlief op sleeptouw nam en van alles uitlegde. Er was ook nog een proefles wiskunde, tot grote vreugde van mijn zoon. Gelukkig was het publiek een afspiegeling van de maatschappij. Je begrijpt het al, ik ben zeer tevreden met de keuze van mijn zoon.

Scholenjacht

Zoonlief zit in groep 8 en dat betekent dat er een keus gemaakt moet worden. Een keus voor een middelbare school.
Om te beginnen kreeg hij een stortvloed aan reclamemateriaal van diverse scholen opgestuurd. De helft daarvan kon meteen de papierbak in. Daarna een lijstje gemaakt met de scholen die in aanmerking kwamen voor een bezoek aan de open dag.
Gisteren was voor mij de eerste keer dat ik dat mee mocht maken. Voor mijn zoon was het inmiddels gesneden koek. Hij was vorige week met zijn vader op bezoek geweest bij een school. En met zijn klas had hij ook twee scholen bezocht die voor hem interessant waren. Volgende week nog eentje en dan gaat er gekozen worden.
Het was leuk om zo'n open dag mee te maken. De school doet haar best en je hoopt dat je samen dan een goede keus kunt maken. Gisteren met hem een proefles wiskunde, aardrijkskunde en scheikunde gevolgd. Dat was leuk en ik dacht terug naar mijn eigen tijd op de middelbare school. Wat een verschil!
Op de basisschool had ik een zwak rapport, dus dat werd in die tijd de huishoudschool. Er werd helemaal niet rondgekeken op middelbare scholen en er werd al helemaal niet aan mij gevraagd wat ik van dit alles vond. Vanwege een christelijke opvoeding werd er gekozen voor een christelijke school. En er was maar een christelijke huishoudschool in Zoetermeer, dus de keus was snel gemaakt.
Nu loop je samen verschillende scholen af en vind je het belangrijk te weten wat je kind ervan vindt. Mijn zoon is toch degene die daar jarenlang onderwijs moet volgen, dus hij bepaalt voor het grootste deel welke school het gaat worden.
Ach ja, andere tijden.