De kleine zeemeermin

Afgelopen maandag bij de bieb wat boeken geleend. Een paar voor mijzelf en een paar sprookjesboeken voor mijn dochter. Zelf kan ze uitstekend lezen, maar dit soort boeken zijn er natuurlijk om voorgelezen te worden.

Gisteren las ik het verhaal van de varkenshoeder voor. Vandaag was de kleine zeemeermin aan de beurt.
Nu wist ik van te voren dat dit verhaal niet leuk afloopt. In ieder geval niet voor de kleine zeemeermin. Zij kan het lot nog keren, maar besluit zichzelf aan het eind van het verhaal op te offeren. Ik maakte me daar wat zorgen over, stel dat mijn dochter aan het eind in tranen is? Gelukkig kon mijn dochter daar prima tegen, maar ik een heel stuk minder. Ja, ik liet wat tranen vallen. Maar daar kon mijn dochter (gelukkig) ook prima tegen.

Grr.....

Ja, dat dacht ik vanmorgen (grr...), toen ik op het punt stond mijn haar te gaan verven. Ik had voor de verandering eens een goedkoop huismerk gekocht om die eens uit te proberen. En nu heb ik spijt daarvan. Op het moment dat ik de tube leeg kneep in het flesje met vloeistof wist ik al dat er iets niet klopte. Het flesje is namelijk te klein en dus kon ik schudden tot ik een ons woog, de vloeistoffen vermengden zich niet. Inmiddels heb ik alles weggedonderd in de prullenbak en zit me nu af te vragen welk stuk onbenul dit bedacht heeft (een te klein flesje). En we kennen allemaal wel dit soort situaties. Hoe vaak gebeurt het je niet dat er op een verpakking staat "hier openen" en wat je ook probeert, open gaat het niet (of je rukt de hele verpakking aan gort).


Ik heb verder niet veel te mopperen hoor, ik heb heerlijk twee weken meivakantie. De eerste week waren de kinderen hier, plus een logeetje. We hebben zandkoekjes gebakken en brood. Vooral het brood vond ik een groot succes, heerlijk.
Afgelopen weekend ben ik bij mijn lief in Schiedam geweest. Zaterdag zijn we naar Rotterdam geweest. De kaart voor de metro en tram (ov-chipkaart) is wel handig hoor. Ik moest er even aan wennen (na te hebben vastgezeten in een poortje), maar ik voel me nu een soort van wereldreiziger. Ik zag dat Leiden 'm ook binnenkort gaat invoeren. Het zou nog handiger zijn als het in alle bussen, trams, treinen en metro's te gebruiken is. Maar ja, dat zal wel even gaan duren. In Rotterdam heb ik wel van een heel bijzonder vervoersmiddel gebruik gemaakt, namelijk de watertaxi. Ik had ze al gezien maar durfde nog niet echt. Ook was ik bang dat het heel duur zou zijn. Afgelopen zaterdag de stoute schoenen aangetrokken. Nadat we eerst het fotomuseum hadden bezocht en koffie hadden gedronken bij Hotel New York, zijn we vandaar vertrokken naar de Veerhaven aan de overkant. Er kunnen zo'n 5 tot 6 mensen in een taxi en het is een heel bijzonder 'ritje'. Je hebt een prachtig uitzicht.

Uitzicht op de Erasmusbrug

Aankomst in de Veerhaven

Ik ga Rotterdam steeds mooier en leuker vinden. Er is zoveel te zien en te doen! In het Nederlands Fotomuseum waren verschillende tentoonstellingen. Er was er een van Ed van der Elsken (Parijs!), een van Robert Frank (Paris) en een van een Rotterdammer, Otto Snoek (Why not). De eerste twee waren zwart-wit foto's van Parijs, erg mooi. De laatste was in kleur, grote afbeeldingen van mensen in Rotterdam.

Dit staat erover op de website van het museum: Al meer dan 10 jaar fotografeert Otto Snoek (1966) in Zijn geboortestad Rotterdam. Gewapend met zijn camera begeeft hij zich bij voorkeur te midden van winkelend, uitgaand, feestvierend of voetbalminnend publiek. Met zijn confronterende kleurenfoto's legt Snoek de hedendaagse massacultuur in de grote stad vast. Daarbij heeft hij een geheel eigen fotografische stijl ontwikkeld. Hij werkt snel, zoekt momenten die buiten het eigenlijke feest- of ander gebeuren liggen, plaatst personen die elkaar niet kennen bij elkaar in één kader en weet zijn beelden tot de randen te vullen met details. Snoeks beelden zijn daardoor stuk voor stuk visuele spektakels, waar je lang naar kan blijven kijken. Als 'straatfotograaf' zet hij een belangrijke traditie voort waartoe onder anderen ook Ed van der Elsken, Joel Meyerowitz en Martin Parr behoren. De titel van de tentoonstelling geeft aan dat Otto Snoek de vraag, hoe te oordelen over wat zijn foto's tonen, uiteindelijk bij de kijker zelf legt.

Hieronder één van zijn foto's.




Hier de website van het Nederlands Fotomuseum.

Weekend

Eindelijk echt lente! Gewoon in een T-shirt rondgelopen vandaag. Gefietst in de zon, heerlijk!
En nu lekker weekend. Het was een fijne en drukke week.
Woensdag kwam er een vriendinnetje van mijn dochter hier spelen en eten.
Donderdagochtend boodschappen gedaan. Daarna een kennismakingsgesprek op de nieuwe (middelbare) school van mijn zoon. Ik weet niet of meerdere scholen dit doen, maar ik vond het heel bijzonder. Een echt gesprek dus, gewoon met z'n tweeën en een vriendelijke mevrouw van school. Na het gesprek als een speer naar de school van mijn dochter. Daar was een lentefeest gaande, waar ik mij voor had opgegeven (als hulpouder). Dat was ontzettend leuk om te doen. Ik vond het namelijk best spannend, het was voor mij op deze school namelijk de eerste keer.
Toen dat allemaal achter de rug was, weer naar huis en om kwart voor vijf met mijn dochter naar zwemles. Rond half acht waren we weer thuis en was de dag zo'n beetje voorbij.

Vandaag gewerkt. Vrijdag vind ik een hele leuke dag. Dan maak ik de nieuwsbrief en dan is er z'n weekend gevoel. De 1 april grap was een succes. Vooral wat voorpret betreft. Nadat de vorige nieuwsbrief was uitgebracht waren de meeste mensen er van overtuigd dat het echt was. In de loop van de week kwamen meer en meer ouders erachter dat het een grap was. Toch kwamen er ouders en kinderen met wc-papier op school :-)

En nu weekend. Zoonlief is uit logeren en komt zondag weer thuis. Mijn dochter mag voor een keer bij mij in bed en vindt dat he-le-maal geweldig. Ik ga straks ook heerlijk slapen. Maar eerst nog wat met foto's rommelen.

Graven in mijn geheugen

Dit afgelopen weekend hoorde ik op radio 6 een nummer wat ik al eerder had gehoord, maar dan in een andere uitvoering. Het nummer heet: I keep a close watch on this heart of mine. Geen idee meer wie het zong op de radio en geen idee wie het destijds zong. Ik wist dat het een man was en dat ik het erg mooi vond. Tijd voor YouTube dus.

Verder de foto's van gisteren op mijn computer gezet. Er zaten best mooie bij.

En het was natuurlijk maandag, de eerste dag van de werkweek. Gisteravond langer licht, dus helemaal nog niet toe aan slapen. In bed een boek van Kees van Kooten gelezen (Koot graaft zich autobio). Ik vind het een geweldig boek, mooi en vaak grappig geschreven.
Veel te laat gaan slapen en geen zin in opstaan. Ik vond dat ik niet moest zeuren, aangezien mijn lief vanmorgen om 03:00 uur moest verschijnen op zijn werk.
Vanmiddag moet hij in den Haag zijn, dus kwam hij even langs en bleef eten. Wel weer op tijd de deur uit omdat hij morgen wederom vroeg aan de slag moet.
Ik heb daarna mijn haren weer eens geverfd, vanwege al het grijs wat maar tevoorschijn komt. Verder wat op Flickr gerommeld, een was gedraaid (en opgehangen) en tussendoor televisie gekeken (stukje DWDD, aflevering van CSI en Bones).

Maandag (weer een weekend voorbij)

Nog twee weken werken en dan een week voorjaarsvakantie. Ik moest dat even opschrijven, want ik ben momenteel erg moe en zou best vakantie willen. Nog even volhouden dus!
De weekenden vliegen voorbij en de weekdagen trouwens ook. Zaterdag met mijn dochter een stukje gewandeld in de buurt. Allebei een camera mee om plaatjes te schieten. Laat dat maar aan ons over. Dochterlief heeft een heel eenvoudig apparaatje waar zo'n vijftig foto's op kunnen. En dat volschieten doet zij binnen no time, met de camera in één hand.


Deze foto vind ik persoonlijk wel een hele aardige geworden. Het was heerlijk weer, de zon scheen vrolijk. Maar toen die verdween werd het gemeen koud.
Zelf heb ik ook foto's gemaakt. Deze vind ik mooi

Depri maandag

Gisteren was het de deprimerendste dag van het jaar. Veel collega's op het werk had het erover vanwege de aandacht hiervoor in het nieuws. En prompt had men last van het weer (regen), de kou en het sombere van de maand januari.
Toch vraag ik me af of zoiets invloed heeft op een mens. Door het horen/lezen van zo'n nieuwsbericht zou je je inderdaad rottiger kunnen voelen, er gevoeliger voor zijn.
Ik vind vandaag juist een vervelende dag omdat ik me niet lekker voel en thuis ben gebleven van het werk. Ongesteld, hoofdpijn en moe. Of is het de griep die ik voel opkomen?